عددِ روی اسکناس همان می‌ماند. دنیایی که با آن می‌خری، نه.

یک بازار کوچک را تصور کن که تعداد نان‌هایش ثابت است، اما یک شب پولِ همه دو برابر می‌شود.

نان بیشتر نشده؛ فقط پولی که دنبالش می‌دود زیاد شده. پس قیمت نان بالا می‌رود. این کوتاه‌ترین تعریف تورم است: وقتی پول سریع‌تر از کالا زیاد شود، هر واحدش کمتر می‌خرد. اما همه‌ی قفسه‌ها هم‌زمان گران نمی‌شوند — هرچه به ارز وابسته‌تر باشد زودتر واکنش می‌دهد، و کالای محلی معمولاً با تأخیر می‌آید.

پاسخِ کوتاه در «سرعت» است، نه بدجنسیِ کسی.

حقوق معمولاً سالی یک‌بار و بر پایه‌ی گذشته تعدیل می‌شود؛ اجاره اما بر پایه‌ی چیزی که صاحب‌خانه از آینده انتظار دارد نوشته می‌شود. یکی عقب را نگاه می‌کند، دیگری جلو را — فاصله همین‌جا باز می‌شود. دلیل دوم کمبود عرضه است: ساختن خانه ماه‌ها طول می‌کشد، اما تقاضا در چند هفته جابه‌جا می‌شود. و خانه فقط سرپناه نیست؛ برای بسیاری، پناهگاهِ ارزشِ دارایی هم هست.